Kerstnacht deel 3

De eerste dag als bediende ging zwaar in het paleis. 'S ochtends moest ze het ontbijt serveren, 's middags moest ze de kinderen lesgeven, 's avonds maakte ze avondeten klaar met de chefkok.
Tussendoor maakte ze ook van alles schoon.
Het was een week geleden dat Emily in het paleis kwam werken.

Al snel werd het bekend dat er over twee dagen een kerstbal was. Droevig dacht Emily aan al die vrolijke mensen waarvan ze een wou zijn, maar in plaats daarvan zat ze met de kok gangen te bedenken.
Het was diep in de avond toen ze naar bed liep en zag dat er een briefje boven haar bed hing.
"Lieve Emily, kom naar het balkon"
Emily trok gauw iets fatsoenlijks aan en ging naar het balkon. Er stonden twee kaarsen op een tafeltje met een fles wijn en twee glazen. Op een van de twee krukjes zat Kevin.
Zijn zwarte haar was netjes naar beneden gekamt, maar hier en daar waren plukjes zichtbaar.
Zijn inktzwarte ogen keken Emily doordringend aan.
"Kom erbij" zei hij met een intense stem. Emily had spijt dat ze geen jurk aangetrokken had, maar ze had ook geen jurken. Dat boeide haar niet.
"Kevin" bracht ze met moeite uit.
"Emily" zei hij en hij nam Emily's gezicht tussen zijn slanke handen. Emily duwde ze zachtjes weg en Kevin schonk wijn in.
Zacht dronk Emily het, terwijl ze met een bonzend hart naar Kevin keek. Zal het vanavond gebeuren?
Ja, Kevin keek haar plotseling diep aan en het ging haast automatisch. Emily deed haar ogen dicht, het duurde drie seconden en het was voorbij.
"Hier, om aan me te blijven denken" Kevin deed een ketting om bij Emily en toen was Kevin verdwenen, alsof het een droom was.
Met een bonzend hart ging Emily terug naar haar slaapkamer. Haar hand de ketting omklemmend.

Naamloos

Als een dooier
die zich vermengt met zuiver melk
klimt zij langs de sterren
de hemel in
zodat het wei
zich laat baden
in het gouden schijnsel

Als het gras zwiert
en zich laat strelen door de stralen
lopen wij
met vuurvliegen
die zoemend hun moeder zoeken
het licht in
dat zich speels laat leiden

Als de eerste vonk dooft
dooft zij
als een peertje
in mijn kelder
waar ook zij
ooit zult komen

Kerstnacht deel 2

Twee mannen kwamen voorzichtig binnen.
'Hallo?' riep een van de mannen 'Is daar iemand?'
Emily probeerde haar zenuwen weg te ademen.
'E...Emily... v...v...van Stra...ten' stotterde Emily ondanks.
'Ja, keurig, je werd verwacht in het paleis toch?' riep dezelfde man weer vriendelijk. Opgelucht ademde Emily langzaam uit.
'J...ja dat klopt, met mijn kerstboom?' zei Emily. Dezelfde man lachte even.
'Zou je misschien het licht aan willen doen?' vroeg hij.
'Ja, ja natuurlijk' Emily tastte naar het lichtknopje. In het vage licht stonden twee jonge mannen van ongeveer 19. De een zag er vrolijk en open uit. Hij had goudblonde stekeltjes. De andere man had zwart ebbenhout kleurig haar. Hij zag er zwijgzaam uit.
'Hallo Emily, ik heet Afrid en dat is Kevin. Hij is nogal zwijgzaam' zei de man met de blonde stekeltjes.
'Welkom...eh...zullen we gaan?' vroeg Emily twijfelend.
'Ja' zei Kevin zacht. Zijn stem klonk als van fluweel.
'Kom, wij gaan de boom wel dragen, oeps, kijk uit voor de kaarsjes Kevin' waarschuwde Afrid.
De maan begeleidde het stoetje door de stille straten.
Emily haalde het houten engeltje tevoorschijn en bekeek het. Het maanlicht verbleekte de bruinige kleur naar zacht goud.
Het engeltje straalde iets bekends uit.

Kerstnacht deel 1

Een zalig kerstfeest iedereen!

Het lampje flikkerde even aan en uit. Het kleine kamertje werd zwak verlicht.
Emily keek met nietziende ogen naar de deur. Het wiegde open en dicht. Als een speelbal van de wind.
Het sparrenhout vervulde het kamertje met een pittig geurtje. De groezelige kerstballen glanzen bij de kaarsjes. Weer pikte Emily stiekem een chocolade kransje van de boom.
'Ze komen me zo halen' mompelde ze tegen het houten engeltje 'samen met mijn mooie kerstboom, ik ben zo zenuwachtig' Het houten engeltje keek glazig met zijn houtige oogjes het vertrek in. Nog steeds in een zingpose met het blad met een paar noten in zijn handjes.
'Mijn vader heeft dit ook gedaan' zei Emily zacht, alsof ze maar half in de reele wereld was 'En mijn moeder'

Plotseling hoorde ze mensen lopen buiten. Emily sprokkelde gauw het engeltje en wat levensmiddelen bij elkaar.

Het engeltje keek ze nog even aan. Ze dacht, toen ze het engeltje tussen het brood legte, dat ze zijn ogen ondeugend zag glimmen. Heel even maar.

Toen blies ze de kaarsjes uit en deed het licht uit.

Een streepje stof werd zichtbaar in het heldere maanlicht.

Sinterklaasberichtje

Lieve Ru-Lian,

Wat jij vroeg was een beetje duur

Maar ik geef het toch aan jou

Want je bent een leuk kindje

Soms lief,

Soms ondeugend

Maar vooral heel schattig

En zo uniek

Het gedicht wat je schreef

Vond ik erg prachtig

Jouw geld wat je me schonk

Vond ik zo aardig

Lieve Ru-Lian,

Hierbij krijg je een van de grootste cadeautjes

Van mijn Pakjesboot 12

Ik loop met jouw je hele leven mee

Tot op een dag dat jij niet meer in me gelooft

Groeten,

Sint en Piet

Panter

Als een racewagen schuur je door het woud
kampioen van de jungle
heerser van de klappende bomen

Als een op hol geslagen kettingzaag
die zijn geluid laat weer klinken
vanuit jouw soepele hals
je je op je prooi stort

Als een schaduw sluip jij
door het geruislose gras
Een schaduw met twee smaragden
midden in je grote kop

De dieren buigen onderdanig
Als je trots aankomt lopen

Ik bel je nooit meer

De telefoon ging neer
Zijn stem zwerft weg

Zwijgend begaf ik me naar het toilet
Mijn haar hing voor mijn rode ogen
Tranen kletsten in de wasbak
De ijzige herfstlucht zag er plots verleidelijk uit

Ik sloot de deur achter me
Het miezerde een beetje
De herfstbladeren dansen in de wind
Ik wierp mijn benen over het koude staal
Een windvlaag sneed door mijn lichaam
Ik laat de hemelse tranen over me heen gieten

Ik bel je nooit meer...