vuur

Ergens brandt het licht
Jij stookt het vuur op
Samen kijken we
hand in hand
naar de opkomende maan
in onze eigen grot

de sterren twinkelen heimelijk
de takken zwieren in een zucht
een beekje kabelt
een vis gluurt
boven het water

De bloesemboom laat haar bloemen los
ondeugend dalen ze langs ons heen
Ik glimlach
Jij ziet niets
Het vuurtje dooft
in het duisternis

Grens

Een kantlijn staat
waar hij niemand door laat

Stevig en stabiel
tot dat ie viel

hij liep verder van zijn plek
op zoek naar gebrek

Op zijn rug draagt hij een lijn
waar miljoenen mensen zijn

Hij droeg de grens, dacht alleen
Iedereen loopt over mijn grens heen

Klimrek

8.
De volgende is in aantocht!

"Kim, je raad het nooit!" Iris stormde op me af. Rick liep hoofdschuddend achter haar aan. Hij zag er een stuk rustiger uit.
"Wat is er?" vroeg ik verbaasd. Over de schouder van Iris zag ik de grote vrachtwagen weer. De letters blonken in de zon: Maarten v. B. Sloopbedrijf.
"Wat denk je dan wat er is als die grote wagen midden op de weg staat?" riep IRis verontwaardigt uit.
"Wat gaan ze slopen?" riep ik haastig. Iris wees met haar duim naar de roestige glijbaan.
"Onder andere dat" Iris glimlachte opeens "Die oude roestbak moet op een dag weg, dat wist ik gewoon" Iris wierp nog snel een blik op de glijbaan. Mannen met reflecterende hesjes en petten waren de glijbaan aan het bekijken en opmeten. Rick speelde met zijn vingers.
"Hallo tortelduifjes" Rosalie liep met Elly naar ons toe "een schattig stel zijn jullie hoor"
"Ik heb gehoord dat de plaats waar jullie verkering maakten ook word gesloopt" Elly lachte hatelijk. Ze draaide zich om, hees haar zakkende broek op, en liep met Rosalie naar Jamy.
"Word de klimrek gesloopt?" riep Rick. Iris klopte op zijn schouder.
"Rustig maar, het is toch niet zo heel erg dat je liefdesplek word gesloopt, ik bedoel, ik ontmoette de jongen van mijn leven helemaal in Italie! Op vakantie!" Iris keek dromerig naar de hemel.
"Dat... dat is het niet" Rick keek met treurie ogen naar de klimrek "Het is mijn vaste plek"
Vanuit mijn ooghoeken zag ik Samera, Elly, Jamy en Rosalie aan het gniffelen en fluisteren, terwijl Samera steeds naar me keek.

"Goedemiddag klas!" Meester Piet klonk een beetje dromerig. Juf Karin werd gedekt door stapels schriften die ze aan het nakijken was.
"Goedemiddag meester" mompelde de klas. Novich giechelde en maakte rare bewegingen, maar meester Piet schijnt het niet te merken.
"Goed klas, ik neem even de agenda door. Eerst gaan we een kwartier lezen. Dan gaan we handvaardigheid doen. Tot kwart over drie. Ik heb nog mede..."
"MEESTER PIET, WAT HEEFT DIE SLOOPWAGEN TE BETEKENEN?!" gilde Iris. Weer dook ze beschaamd terug. De klas mompelde instemmend.
"Zoals ik al zei, Iris, heb ik nog wat mededelingen. De sloopwagen staat hier om een aantal oude speeltoestellen te slopen. Jullie gaan er niets van merken want..."
"WELKE TOESTELLEN?!" gilde Iris weer, maar dit keer zelfverzekerd. Weer mompelde de klas instemmend.
"De glijbaan, Iris, dat houten huisje..."
"Nee niet het houten huisje" piepte Simon zacht.
"De drie duikelrekken..."
"Ooooh"kreunde Jamy.
"En...Iris...tot slot...."
"Waarom zeg je het alleen tegen Iris. meester? Wij zijn er ook nog hoor" brulde Novich verontwaardigd. De meester keek even dromerig naar Novich.
"Houd je kop!" snauwde Iris.
"Tot slot" zei meester Piet alsof hij niets hoorde "Tot slot dat houten klimrek"
"NEE!" gilde Rick.
"Wouden jullie daar jullie nest gaan maken?" slijmde Viola. Rick keek boos. Het leek wel of ik ontplofte van verdriet en woede.
"Goed klas, pak allemaal jullie leesboek." riep meester Piet met een dromerige ondertoon. Ik keek vanachter mijn boek uit het raam. De wagen stond er nog steeds. De directeur maakte weer een gesprek. Hij schreef toen iets op een memo. Toen ging hij weer een langdurig gesprek voeren. Ik zuchtte. Als ze het klimrek gaan slopen, heb ik geen plaats meer. Ik ben gehecht geraakt aan het klimrek. Het mag niet...
De wagen reed weg. Ik keek de glimmende letters na. Uiteindelijk zag ik de letters in mijn boek staan.
"Goed klas, jullie weten waar jullie zitten bij handvaardigheid" Helaas heeft de meester me losgescheurd uit het spannende boek die ik aan het lezen was. Rick keek bedroefd naar de klimrek. Ik wil hetzelfde doen...

Narcisverhaaltje 2

Narcissus, die blind is voor liefde en alleen denkt aan de jacht. En Echo, door een straf kan ze alleen mensen na praten. Echo word verliefd op Narcissus, maar ze kan het niet vertellen. Uiteindelijk duwt Narcissus haar van zich af. Een maagd wilt dat Narcissus voelt hoe het is om een liefde niet te krijgen. Zo werd hij verliefd op zichzelf en bezweek door zijn eigen pracht.

Onder de lindeboom
wacht ik
op een gesprek

Gefrustreerd kijk ik hoe die druppel
als een zilveren maan
Die zich om jou universum sluit
een bootje meesleurd
Naar het eeuwige water

De boog gespannen
Een pijl suist
door de lucht
Stil als de vogels
Stil als de vissen
Stil als een vrouw
Voor jou?

De dromenvanger hangt wiegend in de wind
mijn ogen volgen het kraaltje
zal iemand ooit zeggen:
'Ik hou van jou'?
Dan kon ik meepraten

De treurwilg trilt
Blauwe regen kruipt langzaam omhoog
een uil krast
tot aan de rand van de wereld

Toch zou jouw naam
voor eeuwig blijven bestaan
voor een bloem:
Narcis

Halloween

Dit gedicht heb ik geschreven als deelname aan SKeP. Hellaas heeft het niet gewonnen

Het liedje van de regen
Huivering wekken naar benee
het zingt en zingt
tot de bomen helemaal
kaal worden

onder het oranje licht
Grijnzend kijken de pompoenen
roepend naar je naam
een spin kruipt
naar zijn web
omhoog langs het raam

dat was een zondag avond
in een oktober straat
bij mij

onder de paraplu
een man met
een zwarte jas
zweefde lichtvoetig
voorbij

Klimrek

Deel 7 Verkering

Het heeft wel lang geduurd, maar ik begin er weer aan!



Ik keek de klas rond. De kinderen fluisterden opgewonden tegen elkaar. Rick lag met zijn hoofd in zijn armen. De bureaustoel van de meester was naar de muur gedraaid, het gaf een mysterieus gevoel. Meester Piet keek telkens met snelle blikken naar zijn stoel. De grote wijzer verschoof naar de 6: het was half negen. De meester klapte in zijn handen. Dat hielp weinig. De kinderen bleven maar fluisteren.

"Wie weet het?" fluisterde Layla
"Niemand weet het" opperde Tamara.
"Ik weet wie er op die stoel zit" fluisterde Rosalie

"STILTE" brulde de meester. Hij was rood geworden. De klas was plotseling muisstil.

"Kinderen, goedenmorgen iedereen..." De meester hield zijn adem in "Jullie hebben vast gezien dat er iemand op de stoel zit. Ik zei dus dat juffrouw Karin..."

"ZE ZOU GISTEREN KOMEN!" riep Iris ontsteld. Ze dook beschaamd weg, haar wangen werden knalrood. De klas lachtte. De meester klapte in zijn handen.

"Nou, ze kon gisteren dus niet komen" De meester schraapte zijn keel "Maar ze is er wel vandaag" De stoel draaide zich om en daar zat juf Karin. Haar bruine lokken vielen speels over haar schouders.

"Hallo klas, het was lang geleden... Ik kom voortaan elke dinsdag" Ze glimlachtte. De klas joelde. Rick keek verschrikt op waarom er zoveel lawaai was. Zijn ogen waren rood, van vermoeidheid?

"Goed, ga allemaal aan de slag met taak 36, som... ah wat, doe de hele taak maar..." De klas kreunde. Ik keek uit het raam. Ik zag een grote wagen voorbij rijden: 'Maarten v. B. sloopbedrijf'. Het stopte voor het hek van het schoolplein. De directeur kwam naar buiten lopen. Hij maakte een gesprekje. Wat zouden ze gaan slopen? Ik keek verschrikt op. Ik had nog geen cijfer op papier gezet. Rick racede door de cijfers. Voor ik de eerste cijfer op papier zette, was hij al klaar met twee opdrachten. Ik liet het werk liggen en keek nogmaals uit het raam. De wagen was verdwenen, maar de directeur liep met gele bladeren naar binnen. Was dat een contract?



"Heb jij de wagen gezien?" Ik liep met grote passen op de klimrek af. Ik moest mijn werk binnen afmaken. Rick schudde afwezig zijn hoofd. Dat kan natuurlijk niet, dacht ik bij mezelf, hij lette enkel op de sommen.

"Er stopte een sloopbedrijf voor ons hek. Wat gaan ze slopen?" ik klom handig om hoog. Rick haalde zijn schouders op.

"Die verroeste glijbaan misschien?" Rick wees met zijn vinger naar de verlaten glijbaan. Het zat onder de roest en grafiti. Hij stond namelijk vlak bij het hek. Ik keek naar juf Karin, ze leek wel een magneet. Waar ze ook kwam, de kinderen bleven haar omhelzen. Uiteindelijk kwam een luidruchtig groepje het rek opgeklommen.

"WIE DOET ER MEE MET DOEN, DURF OF WAARHEID?" Riepen ze. Dat riepen ze al een hele week. Altijd moesten kinderen de raarste dingen gaan doen.

"Doen jullie mee?" Vroeg Pieter aan ons. Rick haalde zijn schouders op. Ik staarde recht voor me uit. Als ik niets te doen had verzon ik altijd een verhaaltje.

"Goed, doen, durf of waarheid aan...Novich!" riep er iemand.

'Er was een een meisje, ze heette Petronella-Roos'

"Nee, dat wil ik niet doen!"

'Ze was mooi en schattig en lief'

"Doen, durf of waarheid aan...Simon!"

'Op een dag vroeg een prins haar te huwelijk'

"Haha! Dat was leuk!"

'Maar ze wou pas trouwen als iemand de draak van Oostenrijk versloeg'

"Doen, durf of waarheid aan... Michael"

'Op een dag kwam er een knappe knecht die de draak versloeg'

"Die was goed, jonge!"

´Hij vroeg haar te huwelijk'

"Doen, durf of waarheid aan...Rick"

'En ze zei:...'

"Ja" zei ik hardop. Iedereen begon opeens te fluisteren. Ik keek verschrikt om me heen. Had ik mijn verhaal hardop gezegd? Rick keek me verbaasd aan. Het leek of er iemand door de bliksem was getroffen.



Het gefluister werd luider in de klas. Ik verstond flarden tekst:

'Ja en toen zei ze ja'

'echt?'

'Hoezo?'

'Het was bij doen, durf of waarheid'

'Zou ze hem echt knap vinden?'

'Het was een weddenschap'

'een spel'

'waarom zei ze ja?'

'hallo'



Ik besloot dat ze het over mijn verhaal hadden die ik hardop heb gezegd.

"En, was het mooi?" vroeg ik aan Rick.
"Wat was mooi?" vroeg hij verbaasd.
"Nou, je weet wel, dat verhaal" ik twijfelde nu een beetje.
"Welk verhaal?"
"Dus ik heb niets in het echt gezegd"
"Welnee, nou... je zei ja"
"Wat is er erg aan?"
"Kim" Rick keek me doordringend aan "Ik vroeg verkering omdat ik meedeed, en jij zei..."

Het ging als de bliksem door me heen. En nu pas leek het of ik de gesprekken kon verstaan.

We hebben verkering!

Narcis verhaaltje

Eerst lag jij in een zakje
tussen de rest, aan een rek

Je wachtte op iemand, in je macht
die je zou halen, van je plek

Je leven in aarde, je hart diep begraven
Je armen reikend naar de zon

Je voelt het licht, je voelt de liefde
Altijd, nog zo lang het kon

Je opende je ogen, je verlegen gouden lachje
Het was die vreugde die je zond

Je zucht, in de laatste lenteswind
Je verwelkt, tijdens zonsondergang


Nu hang je hier, slap en slapend
In je bloempot, tot de lente weer komt