Een echte vriendin...

Glimlachend liep ik het lokaal uit. De meester van BV (Beeldende Vorming) was super grappig.

“We gaan naar Berendonck!” riep iemand. Ik liep samen met mijn vriendinnen naar de kluisjes.

“Heb jij een fiets mee?” vroeg mijn mentor aan me. Ik schudde mijn hoofd en zei zacht: ‘nee’.

“Dat snap ik, je hebt zeker geen fiets kunnen regelen hé?” vroeg de meester aan Bo. Hij had geprobeerd een fiets te regelen, maar dat was niet gelukt.

“Kom achter mijn fiets” riep Y. Ze liet haar roestige oude fiets zien. Ik haalde mij schouders op.

Even later sjeesde ze door de straat met mij achterop.

Berendonck is een leuk meertje vlakbij Nijmegen. Daar zwommen veel meerkoeten.

De vorige dag moesten we taarten en gebakjes maken, ik deed het samen met Rulle, Jaka, Kita, Fen en Mel. We bakten twee lange stracciatellacakes.

Jaka presenteerde de cakes. Meteen ontstond er een cocon van mensen om haar heen.

De wind woei zachtjes. Het water golfde. Het water voelde warm aan.

“Ga jij zwemmen?” vroeg Y. Ik knikte vaag. Het leek me wel lekker, maar weinig durfden.

Even later stond ik met mijn bikini in de wind. Het viel nog wel mee. Langzaam liep ik het water in. Daarna volgde Jaka, Len (een vriendin) en Y. We trokken elkaar in het water.

We bibberden toen de wind iets harde woei. Het water droop van mijn haar. Opeens hoorden we bellen.

Een rij fietsen verzamelde zich.

“Shit, ze gaan vertrekken!” riep Len. We gingen razendsnel omkleden.

We stonden bij de ingang.

“Hoe moeten we Wan-Qing op school brengen?” vroeg Lauren. Y zei: “Ze kan niet meer achter mij, ik hoorde mijn fiets al krakken”

Len stelde voor dat ik achter Len ging.

“Weet je wat, als Wan-Qing op Len’s fiets gaat, gaat Len achter mij. Len is toch lichter” Y klopte op haar fiets. Ik fietste dus naar school. Het begon steeds harder te regenen en ik slipte bijna.

Op school kwam Len naar me toe lopen.

“Hé, Y wil schadevergoeding voor haar fiets want het is nou half stuk en ik wil ook wel iets terug”

Ik knikte triest, het voelde alsof ik twee fietsen heb gemold.

De volgende dag nam ik een paar gelukskoekjes mee. Ze waren heel blij. Nou ja, als gelukskoekjes je gelukkig maken, waarom doe ik het niet?

Levenloos

Daar lag hij
Bruin/wit gestreept
Zijn pootjes bij elkaar
Het bekje half open
Bloed sijpelde langs de staatstenen
Een politiewagen stopt
Een agent praat met een man
Een schrille wind blies door het vacht
Van het levenloze lijkje

Dat gebeurde
Op een middag
De zon scheen
Mensen kwamen langs
Met haastige stappen

Als de appels beginnen te bloeien...

Als de appels beginnen te bloeien
in de Tielse zonneschijn
En als de peren weer gaan groeien
Moet een lach er altijd zijn

Als de waal rimpelt in de zomerswind
ligt Tiel in het zoete fruit
als de pruimen in een rijtje zingt
komen de dromen van de Tielenaren uit

Als de prins en prinses naar Tiel komen
Zal Flipje heel trots zijn
Als de lampionnen optocht word gehouden
Tiel's nacht is zo fijn

Afscheidsgedicht

De rode loper staat klaar
Voor het laatst samen bij elkaar
De acht jaren hier op school
is net een film die zich vaak verschool

De muziek golft
Maar van binnen denk je
dit is de laatste avond
In de zaal
Het licht schijnt nog een keer
op ons allemaal


Dan liggen we weer in tenten
midden in het bos
33 km op de fiets
iedereen is los

Dan dromen we van de Efteling
worden ze waar?
Dan smeden we plannen
met de koppen bij elkaar

En je eerste jaar dan?
Toen was je nog klein
Je huilde om je moeder
en wou er niet zijn

Maar nu ben je groot
straks weer klein
blijf altijd denken
hier was het fijn

Fijne verjaardag

Hij gaat weg
ik kom
in mijn handen
een pakje
met een strikje

een kaars brand
in jouw gedachten
jij zingt een lied
de wind blaast
tegen de slingers
aan het plafond

je bent klaar
je blaast
het woord zinkt
in de donkere nacht

zacht leg ik het pakje neer
en fluister: ' fijne verjaardag'

Zee

De zee golft onder de grijze wolken
Het regent, mijn haren worden nat.
Het schuim spat.
Zou dat de kleine zeemeermin zijn?

Wat houd hij verborgen onder zijn blauwfluwelen dekmantel. Wat laat het rimpelen en kreuken?
Wie buldert, als het tegen de kribbe slaat?
Wie zingt, als het zachtjes wiegt?
Wie draait het, simpel om zijn vingertje?
Wie trekt, de arme mensen naar beneden?
Een Sirene, een waterreus of Poseidon?

Een bord, die waarschuwt: sterke stroming.

De meeuwen cirkelen om een schip. Het schip van Odysseus? Ze krassen.
Het zand is blauw. Het ribbelt. Zeewier ligt aangespoelt. Verlaten, met zijn groene armen verspreid. Aan stukken gescheurd, door wie?
De schelpen glanzen. Trots laten ze hun aquarelkleurige vormen zien. Een waterschilder die zijn meesterwerken maakt, op een klein glanzend oestertje. Een oester die zijn parel op zijn tong beschermd. Een moeder, voor een parelkindje.
Ik zag een vis. Een dode en een levende. Mama pakte het...bijna...

De lucht is grauw, maar toch helder.
De lichtelijk grijs getinde wolken, drijven voorbij
Een fles spoelt aan. Is dat een flessenpost? Een hulpbrief van een slachtoffer van de cyclopen?
Nee, alleen zand. Iemand heeft gewoon gedronken...

Nog een paar kilometers. Het is koud. Ik krijg een blaar. Ik word moe.
Er is een plasje. Lekker warm. Om je benen te verlossen van de koude laag dat zich vastkleeft.
Vreemd, weinig water is meestal warmer dan veel water.
Ik dacht, water heeft temperatuur.
Bij weinig water hoeft de temperatuur niet te verspreiden. Bij veel water juist wel. Dan gaan alle stukjes van elkaar en word het kouder.

Het miezert door een dunne mistvlaag. Het is kil. Niemand is er.
Behalve...
Een vrouw met een lang wit gewaad. In haar handen een paraplu.
Haar haar wiegt in de wind. Haar tere gezicht geniet. Ze lijkt te zweven in haar jurk.

In de verte zie ik een brug.
De brug van het einde.
Het einde van deze dag
Met de bus rijden we naar huis.

Schoolfoto

"Oh nee!" riep Kim uit. Ze streek door haar haren. Ze streek over haar jurk.
"Wat is er?" vroeg Iris. Ze straalde net als altijd.
"Jij hebt niets te klagen, jij ziet er altijd goed uit! Maar ik ben precies op deze dag slecht gekleed" riep Kim uit.
"Op fotodag?" vroeg Line.
"Ja!" riep Kim wanhopig.
"Dan gaan we in de middagpauze je haar doen en kleren kopen." riep Iris uit. Ze zwaaide met haar tas, zodat het tegen Pelona aan kwam.
"Aah! Waar ben je mee bezig Irisabel? Oh wacht! Zitten die ouderwetse kleding te strak, zeker een jaar geen nieuwe kleding gekocht!" kirde ze. Haar meelopers giechelden.
"Ik heet IRIS EN IK HEB GISTER NOG KLEDING GEKOCHT, ik zou zelf maar uitkijken waar je met die heksenneus heen loopt. Kim en Line giechelde. Trots gooide Pelona haar lange blonde haren naar achter en keek Iris vol afschuw aan.
"En wat moet dat voorstellen Kimberley? Als je je bij mij aansluit koop ik gratis kleding voor iedereen!" kirde Pelona.
"Ten eerste, moet je iedereen niet bij z'n bijnaam noemen en ten tweede: Ik koop mijn eigen kleding wel!" kirde Kim en samen met Line en Iris liep ze weg.
"En toch moet ik iets aan die jurk doen" fluisterde Kim snel.


Line en Iris wachtten op een proefje. De gordijnen slingerden. Kim kwam tevoorschijn met een gloednieuwe lichtblauwe jurk.

"Tadaaa"
"Nee, een 6"
"Tja, een 8"
"Sorry, wat moet ik anders aan?" Kim trok zich wanhopig terug in haar kleedhok.
"Zullen wij wat uitzoeken?" Iris trok de kast van Kim open.
"Noem je dit kleren? Je moet echt iets gaan kopen!"
"Ik heb genoeg kleding ja?" zei Kim kwaad "Kijk dit oranje topje past best bij dit spijkerjackje"
"Ja een echte spijkerjackJE, hoelang heb je al geen kleding gekocht?"
"een half jaar"
"Dan word het hoog tijd!" riep Iris. Ze sleurde Kim naar buiten en zette haar voor een modezaakje "Kies je kleding, we wachten bij een kleedhok."

Kim trok alle soorten jurken uit de rek, maar er was niets voor haar bij. Tot ze in een klein stoffig hoekje een klein jurkje zag hangen. Ze bekeek het. Het was prachtig. Snel trok ze het aan en voor het eerst gaf Iris een 10.

"Perfect! Waar heb je dit gevonden?" Iris glunderde bij het zien van de prijs. Kim wees naar het hoekje. Alleen was er geen hoekje meer. Er hing een grote spiegel.
"Het was er net en..."
"Doet er niet toe, we hebben hem" Iris griste haar portemonnee tevoorschijn en rende naar de kassa. Kim wou haar tegenhouden, maar Line trok haar terug.
"Iris is dol op kleren kopen. Betaal haar maar later terug" Kim en Line gniffelden. Iris kwam terug met een enorme tas en samen liepen ze naar huis.


Iris kamde het haar van Kim en liet het een beetje golven. Toen pakte ze blauwe linten en strikte Kim's haar.
"Ziezo, het is af" Iris liep trots achteruit, terwijl Kim langzaam opstond.
"Iris..." Kim glunderde en bekeek zich van alle kanten.
"Ja, ik weet het, bedank me later maar, oh nee, de pauze is zo om, tijd om naar school te gaan" samen liepen ze weer naar school. Dwars door het vieze sneeuwblubber.
Kim;s humeur vrolijkte op toen ze op school kwam. Iedereen gaapte Kim na.
Kim ving wat gesprekken op zoals:
"Is dat die griet van Meeteren?"
"Ja, dat is haar"
"Ze ziet er verbluffend uit"
"Heftig"

Kim was nogal trots op Iris, maar vlak voor de foto werd genomen, duwde Pelona Kim de blubber in toen Kim toevallig vlakbij liep.
"GRIET!" gilde Kim boos. Ze kon het niet laten om Pelona een harde klap in haar gezicht te geven.
"Moet jij niet zo pronken met andermans kleren, dat is Iris' stijl, dat zie je zo"
"Ze heeft het zelf aangeboden"
"Ja hoor" Pelona viel met een gil ook het blubber in.
"Ik krijg je nog wel" gilde Kim, terwijl ze kokend weg liep. Verslagen ontweek ze de fotograaf die haar aan het zoeken was.
Na de foto kwam Iris Kim zoeken.
"Rot meid" kon Iris alleen zeggen. Kim liet een paar tranen los.
"Het spijt me"
"Hoezo?"
"Dat ik je werk verpest heb"
"Ah, wat boeit dat"
"Ja wat boeit dat?" een vaag bekende stem klonk achter hun.
"Olivier!" riep Kim. Ze omhelsde hem. Het was een oude vriend van Line, Kim en Iris. Hij had hun bij veel avonturen geholpen en nou stond hij daar opeens.
"Heb ik net zo'n mooie jurk gekocht voor jou maar wat boeit dat?"
"Heb jij die jurk gekocht?"
"Natuurlijk"
"Dank je, maar hoe kom ik aan nieuwe?" Kim zuchtte weer verslagen. Olivier haalde iets uit zijn ongelofelijk grote tas.
"Wauw, dank je" Kim keek naar een jurk waarvoor Iris een 1000 gaf.
"Zeg nou maar tegen de schoolfotograaf dat je toch weer beter bent na een hete griepaanval en zeg dat je die foto snel wilt maken. Oh ja, ik geef Pelona wel een koekje van eigen deeg" Olivier verdween net zo snel als hij gekomen was. Kim glimlachtte.
Jammer dat Line er niet was. Die zou zijn bezoek zeer op prijs hebben gesteld.
Samen met Iris liep Kim naar school om zich om te kleden en een foto te maken.