Vergeet-mij-nietje

Ook als jij de hoge golven zal trotseren
Bloeien de coniveren
Langs de straat
Groeit er een vergeet-mij-nietje in mij hand
Rinkelt: 'Vergeet mij niet, vergeet mij niet!'
Over het hele land

Als je mij verlaat

Zeilkamp deel1

Ik ben een week op
zeilkamp geweest. Hier een verhaal verdeeld in de dagen (sommige vreemde
gebeurtenissen in dit verhaal is ook echt gebeurd en ik heb natuurlijk ook de
namen veranderd).

Veel plezier!

Maandag

Zacht scheen de zon over het water. Iets te zacht, ik rilde
van de kou. Voor ons stond een grote boerderij.

Op het water dobberden onmiskenbaar zeilboten.

Ik weet nog goed hoe het begon: we hoorden in de klas dat het zeilkamp eraan kwam. Veel
kinderen hadden een inschrijfformulier ingeleverd. Ik ook.

En nu sta ik hier, na vele weken wachten. Een paar kinderen
uit mijn klas zaten naast me. Een meeuw vloog laag over een paar gillende
meisjes.

Luid las de begeleider de kamers voor. We zaten met zijn
zessen in een kamer.

Ik strompelde naar mijn kamer samen met mijn klasgenoten die
in dezelfde kamer zaten.

“Bah, wat muf”, zei Irene. Ze zette een klein raampje open.
Gillian giechelde, terwijl ze een enorme snoepzak opende.

Even later hoorden we een gil.

“Oh nee! Nou zijn al mijn snoepjes mijn slaapzak in gegleden”.
Gillian kroop haar slaapzak in en viste er een snoepje uit.

“Wie wil?”. Gillian grijnsde met haar hand uitgestoken,
terwijl Irene walgend achteruit schuifelde.

“Geef mij maar!”, riep Quinta en ving behendig een snoepje
op.

“Ze zijn verpakt Irene”, grijnsde Gillian en at er zelf ook
eentje.

“Ik pak liever chips”. Irene scheurde een ‘Patatje Joppie-chips’
open. Binnen een paar seconden snelde de hele kamer op Irene af met een: ‘geef
mij, geef mij!’

Plotseling werd er op de deur geklopt.

“Het wordt misschien geen zeilen vandaag, vanwege de wind”,
zei een iets oudere meisje uit ongeveer de vierde klas.

“Jammer!”, zeiden we in koor.

Inderdaad waaide het hard. De gordijnen klapperden wild en
Emily snelde naar de raam om het dicht te doen, maar voor dat lukte wapperden
haar donkerblonde haar recht naar achter.

Plotseling begon de geur van verse pasta het huis te
vervullen. Hongerig stormde de helft van de kamer de trap af. Langzaam ging ook
de rest naar beneden tot alleen nog Emily en ik overbleven.

Ik liep de gang op, toen ik iets net langs mijn arm voelde
vallen, daarna hoorde ik een geluid van gevallen glas. Geschrokken kwam Emily
de kamer uit. Op de grond lag een hoopje wit glas. Automatisch keek ik omhoog,
ik zag dat de zijkant van de lamp daar was gebroken.

Emily rilde.

“Maar viel je op het glas?”, vroeg Irene.

“Nee,”, zei ik “ik viel niet, ik liep er net langs”

Na het eten werden de bootindelingen gemaakt en gingen we
toch zeilen.

De boten schommelden gevaarlijk. Mijn haar woei steeds voor
mijn zicht.

Eindelijk hoorde ik het pruttelen van de motor. Het bootje
gleed over het water.

Onze begeleidster zat aan de stuur, ze heette Cathelijne.

“Hijs de zeilen!”, riep Cathelijne. Binnen een paar minuten
was het zeil gehesen. Meteen raasden we over het water, helemaal schuin. De met
schuim bedekte golven rolden naast de boot.

“Laag blijven!”, gilde Cathelijne, toen een meisje op wou
staan. Verschrikt bukte ze voor de giek (de onderste stang die het zeil vast
houdt) die mateloos heen en weer bewoog.

“Een belangrijke regel: laag blijven”, zei de begeleidster
streng. We knikten.

Spetters werden de kuip in geslingerd. Een meisje gilde toen
een golf water haar regenkleding binnen wist te glippen.

“Is dit niet cool?”, gilde Cathelijne boven het geraas van
de golven uit.

“Ja!”, riepen alle jongens. Ik glimlachte, totdat een plons
water me nat maakte.

Na een uur razen pruttelden we weer terug naar de
thuishaven.

Vermoeid ploften we neer in onze bedden. Ik hoorde de wind
nog loeien langs de raam.

“Hoe was het bij jullie?”, vroeg Irene.

“WILD!”, riep de hele kamer en we lachten.

WORDT VERVOLGD…

Sakura

Speel voor me

nu de maan opkomt

Verzorg me met je tonen

Speel voor me

In deze nacht

Mijn bloemen zal je kronen

Laat een beekje stromen

Laat mijn takken buigen

Laat de sterren vallen

Laat herinneringen los

Ik neem je mee, in mijn diepste wortels

Tot mijn diepste geheim

en mijn oudste vruchten

Geef je mij je vertrouwen?

Speel voor me

In deze nacht

onder de roze hemel

laat ik mijn liefd los

voor jou

1500 bezoeker

Bij 1500 bezoekers ga ik een verhaal schrijven van 1500 woorden :P

Lentegedicht2

Haar natte vleugels uitslaand
De dauw parelt over het gras
Een tulp wuift
Een beekje kabbelt
Bloesembomen laten voorzichtig een paar bloemen los
De brug kijk naar het water, naar zijn eigen gezicht

De wind strijkt langs haar tere lichaam
Ze staart verlagend naar de horizon
Waar de gouden zon haar lokt
En ze blijft vliegen

Zal iemand het mereken
Als ze, haar doel onbereikt, veel later
Neerstrijkt op het zachte wintersneeuw?

Die haar zou bedekken, wachtend
Tot er weer een ander is
Die zijn natte vlegels uitslaat
Die de wind langs zich heen laat strijken
Die naar de zon reikt
Hem achterna gaat?

En ze blijft vliegen
Steeds verder en verder
'wacht op mij' zoemt ze
'wacht op mij'

DE lotus

Een week geleden liep ik daar
langs het zachte water
groeide er
een stengel
dat zocht naar het oppervlak

Vier dagen geleden liep ik daar
langs het zachte water
groeide er
een blad
dat lichtjes zweeft over het water

Gister liep ik daar
langs het zachte water
groeide er
een bloem
die zijn bladen een voor een opende

En nou?
Is in de elk zeldzaam seconde in je leven
zou ze die zijden draad los gelaten hebben?

Vandaag zie ik haar
trots en nietsvermoedend bloeien
en morgen kom ik terug
misschien later
en dan zou alles zich herhalen

Een kerstnacht deel 5

Het leek wel een uur later dat Emily plotseling iets anders hoorde dan haar eigen ademhalingen. Het waren voetstappen die zacht en sluipend klonken.
Emily richtte zich op.
Een schaduw werd zichtbaar om de hoek en uiteindelijk zag Emily wie het was: Kevin.
"Wat doe je hier?" riep Emily kwaad.
"Ssst, ik ga je helpen" zachtjes rommelde Kevin met het slot en uiteindelijk was Emily vrij.
Ondanks alles omhelsde Emily Kevin.
"Pak gauw al je spullen, je hebt vijf minuten, we moeten hier weg" mompelde Kevin zacht in Emilys oor.
Emily snelde weg en propte al haar spullen in een koffertje. Toen hoorde ze Kevin's stem vanachter het raam: "Springen Emily gauw!" het klonk paniekerig.
Emily dacht niet na, sprong en kwam recht in de armen van Kevin terecht. Samen renden ze de duisternis van het bos in.
Op een open plek bleven ze staan. Emily had haar jurk aangedaan. Het harde muziek drong door het bos.
Voorzichtig hield Emily de schouders van Kevin vast. Kevin glimlachte.
"Later" hij pakte Emily's hand vast en sleurde haar verder van het paleis af.
Emily keek achterom. Het licht van het paleis was nog net zichtbaar.
Nog een blik keek Emily om, totdat ze haar nieuwe toekomst tegemoet komt.